عن عائشة قالت: كان النبي صلى الله عليه وسلم يقول وهو صحيح: «إنَّه لم يُقبض نبيٌّ حتى يرى مقعدَه من الجنة، ثم يُخَيَّر» فلمَّا نزل به، ورأسه على فخِذي غُشِي عليه، ثم أفاق فأشْخَصَ بصرَه إلى سقف البيت، ثم قال: «اللهمَّ الرَّفِيقَ الأعلى». فقلتُ: إذًا لا يختارنا، وعرفتُ أنَّه الحديثُ الذي كان يحدِّثنا وهو صحيح، قالت: فكانت آخر كلمة تكلَّم بها: «اللهمَّ الرَّفِيقَ الأعلى». المزيد
از عایشه رضی الله عنها روایت است که می گوید: رسول الله صلی الله علیه وسلم در حال صحت و سلامتی فرمود: «إِنَّهُ لَمْ يُقْبَضْ نَبِيٌّ حَتَّى يَرَى مَقْعَدَهُ مِنَ الجَنَّةِ، ثُمَّ يُخَيَّرَ»: «هیچ پیامبری در آستانه ی مرگ قرار نمی گیرد مگر اینکه جای خود را در بهشت می بیند، سپس به او اختیار داده می شود». زمانی که رسول الله صلی الله علیه وسلم در آستانه ی مرگ قرار گرفت و سرش بر روی ران من بود و بیهوش می شد، چون به هوش می آمد چشمانش را به سقف خانه می دوخت و آنگاه می فرمود: «اللَّهُمَّ الرَّفِيقَ الأَعْلَى»: «یا الله، مرا به رفیق اعلی (پیامبران در اعلی علیین) ملحق بگردان». با خود گفتم: ما را اختیار نمی کند. و دانستم وقت مصداق یافتن همان حدیثی است که در حال صحت و سلامتی آن را برای ما بیان نمود. و آخرین سخنی که گفت، این بود: «اللَّهُمَّ الرَّفِيقَ الأَعْلَى».
