عَنْ أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ رَضيَ اللهُ عنه قَالَ:
كَانَ رَجُلٌ لَا أَعْلَمُ رَجُلًا أَبْعَدَ مِنَ الْمَسْجِدِ مِنْهُ، وَكَانَ لَا تُخْطِئُهُ صَلَاةٌ، قَالَ: فَقِيلَ لَهُ: أَوْ قُلْتُ لَهُ: لَوْ اشْتَرَيْتَ حِمَارًا تَرْكَبُهُ فِي الظَّلْمَاءِ، وَفِي الرَّمْضَاءِ، قَالَ: مَا يَسُرُّنِي أَنَّ مَنْزِلِي إِلَى جَنْبِ الْمَسْجِدِ، إِنِّي أُرِيدُ أَنْ يُكْتَبَ لِي مَمْشَايَ إِلَى الْمَسْجِدِ، وَرُجُوعِي إِذَا رَجَعْتُ إِلَى أَهْلِي، فَقَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «قَدْ جَمَعَ اللهُ لَكَ ذَلِكَ كُلَّهُ».
المزيد
จากอุบัย บิน กะอ์บิน เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ กล่าวว่า:
“มีชายคนหนึ่ง ซึ่งข้าพเจ้าไม่รู้ว่ามีใครที่อยู่ไกลจากมัสยิดมากไปกว่าเขาเลย แต่เขาไม่เคยพลาดละหมาด (ญะมาอะฮ์) เลยแม้แต่ครั้งเดียว” เขากล่าวว่า: มีคนพูดกับเขา (หรือข้าพเจ้าเองพูดกับเขาว่า):
"ทำไมท่านไม่ซื้อลาไว้ขี่ตอนที่มืด หรือในเวลาที่แดดร้อน?"เขาตอบว่า:"ฉันไม่อยากเลยแม้แต่น้อยที่จะให้บ้านของฉันอยู่ติดกับมัสยิด เพราะฉันต้องการให้การเดินไปมัสยิดของฉัน และการเดินกลับไปหาครอบครัวของฉัน ถูกบันทึกไว้ (เป็นผลบุญ)"แล้วท่านรอซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮ์ อลัยฮิ วะสัลลัม จึงกล่าวว่า:“อัลลอฮฺได้รวมทั้งหมดนั้นให้แก่ท่านแล้ว (ทั้งการเดินไป และการเดินกลับก็ได้ผลบุญ)”
