عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ رَضيَ اللهُ عَنْهُ:
أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا صَلَّى الفَجْرَ جَلَسَ فِي مُصَلَّاهُ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ حَسَنًا، وَقَالَ: كَانَ لَا يَقُومُ مِنْ مُصَلَّاهُ الَّذِي يُصَلِّي فِيهِ الصُّبْحَ أَوِ الغَدَاةَ، حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ، فَإِذَا طَلَعَتِ الشَّمْسُ قَامَ، وَكَانُوا يَتَحَدَّثُونَ فَيَأْخُذُونَ فِي أَمْرِ الجَاهِلِيَّةِ، فَيَضْحَكُونَ وَيَتَبَسَّمُ.
المزيد
ಜಾಬಿರ್ ಬಿನ್ ಸಮುರಾ (ಅಲ್ಲಾಹು ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಪ್ರೀತನಾಗಲಿ) ರಿಂದ ವರದಿ:
"ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಪ್ರವಾದಿಯವರು (ಅವರ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಾಹನ ಕೃಪೆ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯಿರಲಿ) ಫಜ್ರ್ ನಮಾಜ್ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ನಂತರ, ಸೂರ್ಯನು ಚೆನ್ನಾಗಿ (ಎತ್ತರಕ್ಕೆ) ಉದಯಿಸುವವರೆಗೆ ತಮ್ಮ ನಮಾಝ್ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು." ವರದಿಗಾರರು (ಜಾಬಿರ್) ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: "ಅವರು ತಾವು ಸುಬಹ್ ಅಥವಾ ಮುಂಜಾನೆಯ ನಮಾಝ್ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಸ್ಥಳದಿಂದ, ಸೂರ್ಯ ಉದಯಿಸುವವರೆಗೆ ಏಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೂರ್ಯ ಉದಯಿಸಿದ ನಂತರ ಅವರು ಏಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು (ಸಹಾಬಾಗಳು) ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಜಾಹಲಿಯ್ಯಾ ಕಾಲದ (ಅಜ್ಞಾನದ ಕಾಲದ) ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ ಅವರು (ಸಹಾಬಾಗಳು) ನಗುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅವರು (ಪ್ರವಾದಿ) ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಿದ್ದರು."
