عن عَلِيٍّ قَالَ: إِنِّي كُنْتُ رَجُلًا إِذَا سَمِعْتُ مِنْ رَسُولِ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَدِيثًا نَفَعَنِي اللهُ مِنْهُ بِمَا شَاءَ أَنْ يَنْفَعَنِي بِهِ، وَإِذَا حَدَّثَنِي رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ اسْتَحْلَفْتُهُ، فَإِذَا حَلَفَ لِي صَدَّقْتُهُ، وَإِنَّهُ حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرٍ، وَصَدَقَ أَبُو بَكْرٍ، قَالَ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ:
«مَا مِنْ رَجُلٍ يُذْنِبُ ذَنْبًا، ثُمَّ يَقُومُ فَيَتَطَهَّرُ، ثُمَّ يُصَلِّي، ثُمَّ يَسْتَغْفِرُ اللهَ، إِلَّا غَفَرَ اللهُ لَهُ»، ثُمَّ قَرَأَ هَذِهِ الْآيَةَ: {وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ} [آل عمران: 135].
المزيد
Yii a ʿAli nengẽ, a yeelame, mam rag n yaa ned tɩ mam sã n wʋm Wẽnd Tẽn-tʋʋmã nengẽ (Wẽnd pʋʋsg la A tɩlgr be a yĩngɑ) hadiisa, Wẽnd nafda maam sẽn yi hadiisã pʋgẽ, a sẽn tʋll bũmb ninga, maa A naf maam ne-a, la ned sã n yẽs maam sẽn yi a sahaabsẽ wã, m kɩtedame t'a wẽene, t'a sã n wẽen tɩ Nabiyaamã n yeele, m kõt-a-la sɩda. La ad a Abuu Bakr togsa maam, la a Abuu Bakr yeel sɩda, a yeelame: m wʋma Wẽnd Tẽn-tʋʋmã (Wẽnd pʋʋsg la A tɩlgr be a yĩngɑ) t'a yetẽ:
«Ned ka be sẽn na n tʋm zũnuuba, rẽ poorẽ n yik n yɩlge, rẽ poorẽ n pʋʋse, rẽ poorẽ t'a kos Wẽnd yaafa, rẽndame tɩ Wẽnd yaaf-a», rẽ poorẽ t'a karem Aayar-kãngã {Lɑ neb nins tɩ b sã n tʋm wẽngɑ mɑɑ b wẽgɑ b mense, b tẽegdɑ Wẽnd yelle n kos b zũnuubã yɑɑfɑ} [Aalʋ ʿɭmraane: 135].