عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ رضي الله عنه قَالَ:
كُنَّا نُخْرِجُ إِذْ كَانَ فِينَا رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ زَكَاةَ الْفِطْرِ، عَنْ كُلِّ صَغِيرٍ وَكَبِيرٍ، حُرٍّ أَوْ مَمْلُوكٍ، صَاعًا مِنْ طَعَامٍ، أَوْ صَاعًا مِنْ أَقِطٍ، أَوْ صَاعًا مِنْ شَعِيرٍ، أَوْ صَاعًا مِنْ تَمْرٍ، أَوْ صَاعًا مِنْ زَبِيبٍ، فَلَمْ نَزَلْ نُخْرِجُهُ حَتَّى قَدِمَ عَلَيْنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ رضي الله عنه حَاجًّا، أَوْ مُعْتَمِرًا فَكَلَّمَ النَّاسَ عَلَى الْمِنْبَرِ، فَكَانَ فِيمَا كَلَّمَ بِهِ النَّاسَ أَنْ قَالَ: إِنِّي أَرَى أَنَّ مُدَّيْنِ مِنْ سَمْرَاءِ الشَّامِ، تَعْدِلُ صَاعًا مِنْ تَمْرٍ، فَأَخَذَ النَّاسُ بِذَلِكَ، قَالَ أَبُو سَعِيدٍ: فَأَمَّا أَنَا فَلَا أَزَالُ أُخْرِجُهُ كَمَا كُنْتُ أُخْرِجُهُ، أَبَدًا مَا عِشْتُ.
المزيد
Аз Абусаъиди Худрӣ (разияллоҳу анҳу) ривоят аст, ки гуфт:
Мо дар замоне ки Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар миёнамон буд, закоти фитр мебаровардем. Онро аз ҳар хурду бузург, озод ё ғулом, як соъ аз хӯрок, ё як соъ аз қатиқ (қурут), ё як соъ аз ҷав, ё як соъ аз хурмо, ё як соъ аз мавиз медодем. Мо ҳамеша онро ҳамин тавр мебаровардем, то ин ки Муовия ибни Абӯсуфён (разияллоҳу анҳу) ба назди мо омад — барои ҳаҷ ё умра — ва бар минбар бо мардум сухан гуфт. Аз ҷумлаи суханонаш ин буд, ки гуфт: Ман чунин мебинам, ки ду муд аз гандуми Шом баробари як соъ аз хурмо аст. Пас мардум ба ин амал карданд.
Абусаъид гуфт: Аммо ман то даме ки зиндаам, ҳамеша онро ҳамон тавре мебарорам, ки қаблан мебаровардем.