عَنْ عَبْدِ اللهِ بنِ مَسْعُودٍ رَضيَ اللهُ عنهُ قَالَ: نَامَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى حَصِيرٍ، فَقَامَ وَقَدْ أَثَّرَ فِي جَنْبِهِ، فَقُلْنَا: يَا رَسُولَ اللهِ، لَوِ اتَّخَذْنَا لَكَ وِطَاءً، فَقَالَ:
«مَا لِي وَلِلدُّنْيَا، مَا أَنَا فِي الدُّنْيَا إِلاَّ كَرَاكِبٍ اسْتَظَلَّ تَحْتَ شَجَرَةٍ ثُمَّ رَاحَ وَتَرَكَهَا».
المزيد
Prenosi Abdullah ibn Mes'ud, radijallahu anhu, da je Poslanik, sallallahu alejhi ve sellem, jednom prilikom spavao na prostirci od trstike (hasuri). Kada se probudio, na boku mu je ostao trag od nje, pa smo reagovali kazavši: "Allahov Poslaniče, da smo ti priredili mekši krevet, bilo bi ti bolje." On će nam na to:
"Šta ja imam sa ovim svijetom? Ja sam na njemu kao putnik koji se na trenutak odmorio u hladu pod drvetom, pa onda krenuo i ostavio ga."
