عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ رَضيَ اللهُ عنهُ قَالَ:
قَالَ لِي النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «اقْرَأْ عَلَيَّ»، قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَأَقْرَأُ عَلَيْكَ، وَعَلَيْكَ أُنْزِلَ؟ قَالَ: «نَعَمْ» فَقَرَأْتُ سُورَةَ النِّسَاءِ حَتَّى أَتَيْتُ إِلَى هَذِهِ الآيَةِ: {فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ، وَجِئْنَا بِكَ عَلَى هَؤُلاَءِ شَهِيدًا} [النساء: 41]، قَالَ: «حَسْبُكَ الآنَ» فَالْتَفَتُّ إِلَيْهِ، فَإِذَا عَيْنَاهُ تَذْرِفَانِ.
المزيد
Абдулах бин Месуд, Аллах нека е задоволен со него, раскажува:
Веровесникот, салаллаху алејхи ве селем, ми рече: „Читај ми.“ Јас реков: „О, Божји пратенику, зарем јас да ти читам, а тебе ти е објавен (Куранот)?“ Тој рече: „Да.“ Па ја рецитирав сурата „Ен-Ниса“, сè додека не дојдов до овој ајет: „А што ќе биде, кога од секој народ ќе доведеме сведок, а тебе ќе те доведеме како сведок против овие народи?“ (Ен-Ниса: 41) Тогаш тој рече: „Доста е сега.“
Се свртев кон него – а неговите очи беа насолзени.
