1. Асосӣ
  2. Дастабандиҳо
  3. Фазоил ва одоб

Ҳадис Эй Аллоҳ! Аз Ту тамоми хубиҳоро хоҳонам, хубиҳои зудҳангом ва ояндаро ва хубиҳоеро, ки медонам ва ё намедонам. Ва аз тамоми бадӣ ба Ту паноҳ мебарам, бадиҳои зудҳангом ва ояндаро ва бадиҳоеро, ки медонам ва намедонам

عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ المُؤْمِنينَ رضي الله عنها أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَّمَهَا هَذَا الدُّعَاءَ:
«اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ مِنْ الْخَيْرِ كُلِّهِ، عَاجِلِهِ وَآجِلِهِ، مَا عَلِمْتُ مِنْهُ وَمَا لَمْ أَعْلَمْ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ الشَّرِّ كُلِّهِ، عَاجِلِهِ وَآجِلِهِ، مَا عَلِمْتُ مِنْهُ وَمَا لَمْ أَعْلَمْ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ مِنْ خَيْرِ مَا سَأَلَكَ عَبْدُكَ وَنَبِيُّكَ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا عَاذَ بِهِ عَبْدُكَ وَنَبِيُّكَ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْجَنَّةَ، وَمَا قَرَّبَ إِلَيْهَا مِنْ قَوْلٍ أَوْ عَمَلٍ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ النَّارِ، وَمَا قَرَّبَ إِلَيْهَا مِنْ قَوْلٍ أَوْ عَمَلٍ، وَأَسْأَلُكَ أَنْ تَجْعَلَ كُلَّ قَضَاءٍ قَضَيْتَهُ لِي خَيْرًا».

Аз Оиша (разияллоҳу анҳо) ривоят аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ин дуоро ба ӯ омухтанд:
"Эй Аллоҳ! Аз Ту тамоми хубиҳоро хоҳонам, хубиҳои зудҳангом ва ояндаро ва хубиҳоеро, ки медонам ва ё намедонам. Ва аз тамоми бадӣ ба Ту паноҳ мебарам, бадиҳои зудҳангом ва ояндаро ва бадиҳоеро, ки медонам ва намедонам. Эй Аллоҳ! Ман аз Ту хубиеро мехоҳам, ки бандаат ва Паёмбарат (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) онро аз Ту хостааст, ва паноҳ мебарам бар Ту аз бадие, ки банда ва Паёмбарат (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз он ба Ту паноҳ бурдааст. Эй Аллоҳ! Аз Ту ҷаннат ва ҳар қавлу амалеро, ки ба он наздик месозад, хоҳонам ва ба Ту паноҳ мебарам аз оташи дӯзах ва он қавлу амалеро, ки ба он наздик месозад. Ва аз Ту мехоҳам, ҳар қазо ва қадаре, ки бар ман файсала намудаӣ, онро бароям хайр бигардонӣ."

Саҳеҳ رواه ابن ماجه وأحمد Сунани ибни Моҷаҳ - 3846

Шарҳ

Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ин дуои ҷомеъро, ки иборат аз чаҳор дуо аст, ба Оиша (разияллоҳу анҳо) омӯзонданд:
Аввал: Дуои умумӣ барои ҳар хайр ва некӣ: (Эй Аллоҳ! Аз Ту тамоми хубиҳоро хоҳонам, хубиҳои зудҳангом ва ояндаро ва хубиҳоеро, ки медонам ва ё намедонам. Ва аз тамоми бадӣ ба Ту паноҳ мебарам, бадиҳои зудҳангом ва ояндаро ва бадиҳоеро, ки медонам ва намедонам) ва онҳо дар илми Ту, эй Пок ва Муназзаҳ, ҳастанд . Дар ин дуо супурдани ҳама кор ба Худованди Доно, Хабардор ва Латиф аст, пас Худованд беҳтарин ва муносибтарин чизро барои мусалмон интихоб мекунад. (Ба Ту паноҳ меорам), яъне аз Ту паноҳ металабам ва худро муҳофизат мекунам, (аз ҳар бадӣ, оҷил ва муаххари он, он чи ман медонам ва он чи намедонам).
Дуои дувум: ин дуо мусалмонро ҳифз мекунад, ки дар дуо аз ҳад нагузарад. Ӯ мегӯяд: (Эй Аллоҳ! Ман аз Ту хубиеро мехоҳам, ки бандаат ва Паёмбарат (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) онро аз Ту хостааст ва паноҳ мебарам бар Ту аз бадие, ки банда ва Паёмбарат (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз он ба Ту паноҳ бурдааст). Ин дуо дархостест, ки Худованд ба дуокунанда бидиҳад он чиро, ки Паёмбар Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) барои худаш хоста буд, бидуни шумурдани анвоъи дуоҳои Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам).
Дуои сеюм: дархости ворид шудан ба ҷаннат ва дурӣ ҷустан аз дӯзах, ки ҳадафи ҳар мусалмон ва пояи тамоми амалҳояш аст: (Эй Аллоҳ! Аз Ту ҷаннат ва ҳар қавлу амалеро, ки ба он наздик месозад, хоҳонам ва ба Ту паноҳ мебарам аз оташи дӯзах ва он қавлу амале, ки ба он наздик месозад). Эй Худо, ман аз Ту ҷаннатро мепурсам ва ҳар сухан ё амалҳои некро, ки маро ба он наздик мекунад. Ва ба Ту паноҳ мебарам аз дӯзах, зеро аз бадтарин корҳо муҳофизат намешавад, магар бо меҳрубонии Ту. Ва паноҳ мебарам ба Ту аз ҳар қавлу амале, ки ба он наздик ва Туро хашмгин месозад.
Дуои чаҳорум: дархост барои розӣ будан ба қазо ва қадари илоҳӣ, (Ва аз Ту мехоҳам, ҳар қазо ва қадаре, ки бар ман файсала намудаӣ, онро бароям хайр бигардонӣ). Ин дуо ифодаи розигӣ ва қабул кардани қазо ва қадари илоҳӣ мебошад.

Аз фоидаҳои ҳадис

  1. Мард бояд ба аҳли хонаводааш он чизеро, ки барои дини онҳо ва зиндагии дунёиашон муфид аст, таълим диҳад, чунон ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) Оишаро таълим доданд.
  2. Беҳтар аст, ки мусалмон дуоҳои воридшуда аз Паёмбари акрам (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро ҳифз кунад, зеро онҳо аз ҷумлаи дуоҳои ҷомеъ ва фарогир мебошанд.
  3. Олимон дар бораи ин ҳадис мегӯянд: Ин фарогиртарин ва комилтарин ҳадис дар хоҳиш кардани некӣ ва паноҳ бурдан аз бадӣ мебошад, яъне он аз ҷумлаи ҷавомеъул-калим (суханҳои кӯтоҳ ва пурмуҳтаво) аст, ки ба Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дода шудааст.
  4. Аз сабабҳои ворид шудан ба ҷаннат баъд аз раҳмати Худованд, амалҳо ва гуфторҳои некӯ мебошанд.

Намоиши тарҷумаҳо

50 Забон
EN English الإنجليزية
UR اردو الأوردية
ES Español الإسبانية
ID Indonesia الإندونيسية
BN বাংলা البنغالية
TR Türkçe التركية
RU Русский الروسية
BS Bosanski البوسنية
SI සිංහල السنهالية
HI हिन्दी الهندية
ZH 中文 الصينية
FA فارسی الفارسية
VI Tiếng Việt الفيتنامية
TL Tagalog تجالوج
KU Kurdî الكردية
HA Hausa الهوسا
PT Português البرتغالية
ML മലയാളം المليالم
TE తెలుగు التلغو
SW Kiswahili السواحيلية
TA தமிழ் التاميلية
MY မြန်မာ البورمية
TH ไทย التايلندية
DE Deutsch الألمانية
PS پښتو بشتو
AS অসমীয়া الأسامية
SQ Shqip الألبانية
SV Svenska السويدية
AM አማርኛ الأمهرية
NL Nederlands الهولندية
GU ગુજરાતી الغوجاراتية
KY Кыргызча القيرقيزية
NE नेपाली النيبالية
LT Lietuvių الليتوانية
PRS دری الدرية
SR Српски الصربية
RW Kinyarwanda الكينياروندا
RO Română الرومانية
HU Magyar المجرية
MOS Moore الموري
MG Malagasy المالاجاشية
OM Oromoo الأورومو
KN ಕನ್ನಡ الكانادا
WO Wolof الولوف
UK Українська الأوكرانية
KA ქართული الجورجية
MK Македонски المقدونية
KM ភាសាខ្មែរ الخميرية
PA ਪੰਜਾਬੀ البنجابية
MR मराठी الماراثية