عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه:
أَنَّ رَجُلًا قَالَ: يَا رَسُولَ اللهِ إِنَّ لِي قَرَابَةً أَصِلُهُمْ وَيَقْطَعُونِي، وَأُحْسِنُ إِلَيْهِمْ وَيُسِيئُونَ إِلَيَّ، وَأَحْلُمُ عَنْهُمْ وَيَجْهَلُونَ عَلَيَّ، فَقَالَ: «لَئِنْ كُنْتَ كَمَا قُلْتَ، فَكَأَنَّمَا تُسِفُّهُمُ الْمَلَّ وَلَا يَزَالُ مَعَكَ مِنَ اللهِ ظَهِيرٌ عَلَيْهِمْ مَا دُمْتَ عَلَى ذَلِكَ».
المزيد
از ابوهريره رضی الله عنه روایت است که می گويد:
مردی گفت: ای رسول الله، خويشاوندانی دارم که با آنان روابط برقرار می کنم، ولی آنها با من روابط ندارند؛ و من به آنان نيکی می کنم، ولی آنها به من بدی می کنند؛ من در برابر بدی های شان شکيبايی می ورزم، ولی آنها باز هم به من بدی می کنند، رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمودند: «اگر همين گونه باشی که گفتی، گويا خاکستر داغ به آنان می خورانی و تا زمانی که به همين روش عمل کنی، همواره پشتيبانی و حمایت الله در برابر آنها را خواهی داشت».
