عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُسْرٍ رَضِيَ اللَّهِ عَنْهُ قَالَ: أَتَى النَّبِيَّ رَجُلٌ، فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! إِنَّ شَرَائِعَ الإِسْلَامِ قَدْ كَثُرَتْ عَلَيْنَا، فَبَابٌ نَتَمَسَّكُ بِهِ جَامِعٌ؟ قَالَ:
«لاَ يَزَالُ لِسَانُكَ رَطْبًا مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ».
وفي رواية: مِنْ حَدِيثِ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ: آخِرُ مَا فَارَقْتُ عَلَيْهِ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ قُلْتُ: أَيُّ الأَعْمَالِ خَيْرٌ وَأَقْرَبُ إِلَى اللَّهِ؟ قَالَ: «أَنْ تَمُوتَ وَلِسَانُكَ رَطْبٌ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ».
المزيد
از عبدالله بن بُسر (رضی الله عنه) روایت است که گفت: مردی نزد پیامبر (صلی الله علیه و سلم) آمد و عرض کرد: ای رسول الله! دستورها و احکام اسلام بر ما بسیار شده است، آیا [باب و] اصلی فراگیر هست که به آن تمسک جوئیم؟»فرمودند:
«تا حد توان زبانت باید به ذکر الله متعال مرطوب باشد». و در روایتی دیگر از حدیث معاذ بن جبل (رضی الله عنه) آمده: آخرین سخنی که در هنگام جدا شدن از رسول الله (صلی الله علیه وسلم) با او داشتم، این بود که گفتم: «کدام عمل بهتر و به [رضای] الله متعال نزدیک‌تر است؟» فرمودند: «اینکه [چنان زندگی کنی که] در حالی بمیری که زبانت از ذکر الله عزوجل تر و تازه باشد».
